Gəncliyin çılğınlığı və qeyri-müəyyənliyi yerini yaşın gətirdiyi müdrikliyə və daxili hüzura verir. Bu hüzur isə insanın simasına bir nur, bir cavanlıq gətirir.
Hər bir insanın qəlbində zamanın axınına qarşı durmaq, gəncliyin o tükənməz enerjisini və təravətini qoruyub saxlamaq arzusu yatır. "Qocaldıqca cavanlaşmaq xəyal etsən deyil mümkün" misrası bizə ilk baxışda qəti bir həqiqəti — fiziki qocalmanın qaçılmazlığını xatırladır. Lakin bu ifadənin dərinliklərinə endikdə, söhbətin yalnız bədənimizdən deyil, həm də ruhumuzdan və həyata baxışımızdan getdiyini anlayırıq.
Nəticə etibarilə, bədənimiz yaşlansa da, xəyallarımız və ruhumuz yaş tanımır. "Cavanlaşmaq mümkün deyil" deyənlərə inad, biz daxilimizdəki uşağı qorumalı, hər yeni günü yeni bir başlanğıc kimi qarşılamalıyıq. Çünki əsl gənclik təqvimdəki rəqəmlərdə deyil, insanın yaşamaq həvəsində və sevmək qabiliyyətindədir.
Bu mövzu ilə bağlı daha spesifik bir və ya şəxsi təcrübəyə əsaslanan yazı istərdinizmi?